Een diagnose helpt een kind niet vooruit

Discussie met partners uit het onderwijs m.b.t. de rol van (classificerende) diagnoses in het onderwijs.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

"Een diagnose helpt een kind niet vooruit."

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 "Een diagnose helpt een kind niet vooruit." op vr apr 29, 2016 12:00 pm

Admin


Admin
Wat is jullie mening over deze stelling?

Profiel bekijken http://diagnosesinonderwijs.forumactie.com

Karen CLB


Gast
- Een diagnose helpt een kind vooruit omdat een diagnose vaak nodig is om hulp te kunnen krijgen. GON-begeleiding, begeleiding vanuit gespecialiseerde diensten,... dient vaak te worden aangevraagd op basis van een diagnose.
- Een diagnose biedt vaak een zekere rust voor ouders, kind en omgeving. Weten wat er aan de hand is, een naam geven aan een probleem helpt vaak om moeilijkheden te kaderen en een plaats te geven. Ook communicatie verloopt soms makkelijker als met één woord kan worden verteld wat de moeilijkheden zijn van een kind. De keerzijde van de medaille is dan wel dat kinderen met eenzelfde diagnose over dezelfde kam worden geschoren terwijl ze onderling zeer verschillend kunnen zijn.

- In het meeste wenselijke geval, zou een diagnose niet nodig moeten zijn om de nodige ondersteuning en hulp te krijgen die nodig is, zowel binnen onderwijs als welzijn als andere sectoren. Het zou voldoende moeten zijn om de ondersteuningsbehoeften van een kind in kaart te brengen, los van een diagnose, om het kind de nodige ondersteuning te bieden. Maar dit is jammer genoeg nog niet overal de realiteit. En vanuit de overheid wordt het hokjesdenken alleen maar gestimuleerd (cfr aanvraag GON, begeleiding,... obv diagnoses).

3 een diagnose helpt een kind niet vooruit op di mei 03, 2016 5:43 pm

Tine


Gast
Ik ga zeker akkoord met de uitspraken van Karen.
Het stellen van een diagnose is vaak een poort naar het krijgen van hulp. Anderzijds zou het krijgen van (gespecialiseerde) hulp los moeten staan van het feit of een kind een diagnose heeft of niet. Zou het niet mooi zijn om elk kind te nemen zoals het is en elk kind te voorzien in zijn/haar behoefte.

4 een diagnose helpt een kind niet vooruit op wo mei 11, 2016 7:08 pm

Helaas is vandaag de dag een diagnose toch nog vaak de sleutel tot erkenning. Het erkennen van hun problemen geeft voor de meeste ouders en kinderen zo'n opluchting dat ze vaak bereid zijn om de nadelen van het label erbij te nemen.
Hoewel de beleidsmakers ons anders doen willen geloven, is de realiteit dat in vele scholen net dat iets extra vaak pas kan als er een 'officiële' diagnose is. De instanties doen daar zelf aan mee. Vraag maar eens Gon aan...
Het stigmatiserend effect van een diagnose is volgens mij één van de grootste nadelen. Vele mensen denken bij een labeltje vaak aan de stereotiepe versie van die diagnose. Ze hebben te weinig aandacht voor de individuele varianten.
Hierdoor leidt het stellen van een diagnose soms ook tot over-problematisering.

Profiel bekijken

5 Een diagnose helpt een kind niet vooruit op do mei 12, 2016 9:53 am

Carine


Gast
Spijtig genoeg is dit vaak niet waar.
Ik ben het eens met wat de anderen op dit forum schreven.

Het is zowel voor de ouders als de leerkrachten vaak nog via de diagnose dat ze komen tot de juiste hulpaanpak van het kind.
Het kind wordt dan beter begrepen want ze kunnen het gestelde gedrag koppelen aan een diagnose.
Ook in de hulpverlening wordt er eerst een diagnose verwacht alvorens men de juiste hulp mag/kan inschakelen.

6 een diagnose helpt een kind niet vooruit op do mei 12, 2016 10:57 am

TessaVG


Gast
Tegenwoordig worden steeds meer ‘zorgleerlingen’ van een diagnose of etiket voorzien. Jammer genoeg is deze diagnose vaak nog noodzakelijk om verder te voorzien in de hulpverlening aan kinderen. We blijven volgens mij in gesprekken over kinderen nog te vaak hangen in uitgebreide probleembeschrijvingen. Het is belangrijk om mee te nemen dat de diagnose slechts het begin is en dat we als school vooral mee moeten nadenken over de toekomstmogelijkheden. Wat willen we bereiken? Welke aanpak is dan nodig qua instructie, opdrachten, enzovoort? Natuurlijk binnen de mate van haalbaarheid, een factor die momenteel toch nog wat een onduidelijke invulling binnen ons huidige onderwijssysteem heeft …

Admin


Admin
De meningen over deze stelling zijn grotendeels gelijklopend. Ook ik ben van mening dat een diagnose zeker nuttig kan zijn om het begrijpen van een probleem te versterken (het is een sleutel tot inzicht). Een diagnose kan argumenten bieden om de toegang tot ondersteuning te openen, maar het mag niet de enige voorwaarde zijn. Voor mij zijn labels in het vraagstuk van zorg op school van ondergeschikt belang. Wanneer we enkel vanuit een diagnose vertrekken, zouden we in de valkuil kunnen stappen om een reeks van vooropgestelde maatregelen uit de kast te nemen en op het begeleidingsplan van de leerling te plakken. Los van het label, is het belangrijk dat wij door onze aanpassingen tegemoet komen aan de onderwijsbehoeftes van de leerling, waardoor het kan openstaan voor leren. Het is dan ook een belangrijke uitdaging om onze maatschappij te sensibiliseren met oog op een verschuiving van het deficit denken naar het denken in ondersteunings- en onderwijsbehoeften.

In de reacties halen veel mensen aan dat 'niet diagnosticeren' geen optie is omdat GON-begeleiding, begeleiding vanuit gespecialiseerde diensten,... enkel toegankelijk is met een diagnose. Ook zouden bepaalde onderwijsinstellingen pas de zorg bieden die er nodig is, wanneer er een diagnose op tafel ligt. Wat denken jullie, als onderwijspartners, dat er nodig is om deze cultuur te veranderen?

Profiel bekijken http://diagnosesinonderwijs.forumactie.com

8 een diagnose helpt een kind niet vooruit op vr mei 13, 2016 8:54 am

TessaVG


Gast
Tijdens de afgelopen jaren is het meermaals gebleken dat basisscholen te weinig werkingsmiddelen, een te krappe omkadering en te weinig beleidsondersteuning hebben. Als we willen blijven streven naar gelijke onderwijskansen dan zullen er in dit onderwijslandschap zeker stappen gezet moeten worden. Binnen de visie van het M-decreet blijft er nog te veel expertise 'hangen' in de buitengewone scholen terwijl er wel van het gewone basisonderwijs verwacht wordt om aan te slag te gaan met kinderen met specifieke onderwijsbehoeften. Zolang hierin niets veranderd, zal een diagnose noodzakelijk blijven om enige expertise op de klasvloer te krijgen.

Karen CLB


Gast
Door de voorwaarde van een diagnose te stellen alvorens hulp te bieden, moet er minder hulp worden geboden. Meer werkingsmiddelen zouden dit natuurlijk kunnen veranderen, maar ook meer expertise. Als leerkrachten en scholen vertrouwd zijn met het bieden van extra ondersteuning en het gevoel hebben dit te kunnen, zullen ze sneller overgaan tot het bieden van extra ondersteuning, denk ik.

Tijdens de lerarenopleiding zou al veel meer moeten ingezet worden op 'hoe aan de slag gaan met kinderen met specifieke onderwijsbehoeften'. Beginnende leerkrachten moet veel meer ondersteuning krijgen, leerkrachten zouden tijdens hun loopbaan meer intervisie en supervisie moeten krijgen met het oog op vergroten van de expertise. Op die manier zal de vanzelfsprekendheid om leerlingen te geven wat ze nodig hebben, los van een diagnose, vergroten.
Ik denk soms dat er meer expertise op scholen aanwezig is dan gedacht. Als leerkrachten bij elkaar zouden gaan 'hospiteren' (bij elkaar in de klas gaan kijken), zouden ze van elkaar kunnen leren. Het begrip voor elkaar wordt groter en ook de ondersteuning die in het team aan elkaar wordt gegeven. Dit heb ik gemerkt in een Steinerschool waar ik jarenlang over de vloer kwam vanuit het CLB. Leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften werden daar tevens besproken met alle leerkrachten, zoco en CLB samen. Veel mensen samen zorgen op die manier voor veel expertise.

10 wijziging schoolcultuur op zo mei 15, 2016 11:33 am

vickitops2


Gast
Zelf ben ik ervan overtuigd dat de principes uit het "universal design for learning" cruciaal zullen zijn in de toekomst. Leerkrachten moeten opgeleid worden om een krachtige leeromgeving te scheppen die toegankelijk is voor een diverse leerlingpopulatie. Van bij de start creëer je een aanbod waar zoveel mogelijk leerlingen hun voordeel uithalen. Geen aanpassingen per individu maar de aanpassingen standaard maken. Uiteraard zullen er dan nog steeds specifieke zorgbehoeften zijn die een individueel aangepast traject vragen, maar heel wat minder. En dat is de enige manier om het haalbaar te maken.
Dit is een mentaliteitswijziging die reeds van in de opleiding moet meegegeven worden.
De realisatie hiervan is echter enkel mogelijk indien er de nodige middelen worden voorzien om als schoolteam deze competenties te ontwikkelen.
Voorlopig is het M-decreet enkel een verschuiving van leerlingen, maar de middelen die aan deze leerlingen toekomen schuiven onvoldoende mee.

Admin


Admin
Werkingsmiddelen en omkadering zijn in de eerste plaats zeker een sleutel om meer zorg te kunnen bieden op school, los van een diagnose. Op dit moment verloopt dit verdelen van middelen nog niet geheel volgens een inclusieve gedachte. Pas na het doorlopen van een heel zorgcontinuüm, dus wanneer de draagkracht van een school overschreden wordt, krijgt een leerling toegang tot fase 3, waarin buitengewoon onderwijs (met voldoende omkadering & ondersteuning) een mogelijkheid wordt. Los van het label, moet een school met zijn aanpassingen tegemoet kunnen komen aan de onderwijsbehoeftes van de leerling. Los van het label, zou een school dus ook werkingsmiddelen moeten kunnen krijgen om deze leerlingen te ondersteunen. Des te beter de brede basiszorg in het regulier onderwijs uitgebouwd wordt, des te meer kans dat er in die brede basiszorg wordt tegemoet gekomen aan de onderwijs- en opvoedingsbehoeften van de leerlingen waarbij de zorg van deze leerlingen niet zal moeten worden verhoogd of uitgebreid. Werkingsmiddelen en omkadering is hierbij een belangrijke factor. We merken dat de input van de expertise door de mensen van de prewaarborgmaatregel (volgend schooljaar waarborgmaatregel) al een ondersteuning biedt, maar toch nog onvoldoende toereikend is. Ook GON zou los van een diagnose inzetbaar moeten kunnen zijn. Onderwijsvernieuwing en expertise zijn daarnaast ook erg belangrijk om het belang van diagnoses te onderdrukken. Naar de geest van de principes van UDL zullen we een curriculum moeten creëren voor alle leerlingen waarbij variatie de norm is. Op deze manier wordt een flexibele en inclusieve onderwijscontext mogelijk gemaakt. Op verschillende niveaus zal er de volgende jaren ingezet moeten worden op het versterken van een pedagogisch-didactische aanpak (krachtige leeromgeving!) die maakt dat de leeromgeving beter aansluit bij de onderwijsbehoeften van een meer diverse groep leerlingen. Hier liggen verantwoordelijkheden voor beleidsmakers, lerarenopleidingen, inrichtende machten, directies, schoolteams en individuele leerkrachten. De volgende quote dekt naar mijn mening de lading op dit vraagstuk: “Fairness is not conceived as treating everyone alike, but working to ensure that each student has the support he or she needs to succeed” (Tomlison, 2005)

Profiel bekijken http://diagnosesinonderwijs.forumactie.com

12 Samen Leren - Samen Leven op zo mei 22, 2016 2:26 pm

Dominique_C


Gast
Wat is er nodig? ... Waar we, volgens mij, vooral behoefte aan hebben is expertise en samenwerken en dit alles OP DE KLASVLOER kunnen brengen. In het belang van het kind, want daar draait het tenslotte steeds om, moeten vele "experten" hun ervaringen en kennis delen. Zo denk ik dan aan de leerkrachten, de eventueel aanwezige zorgcoördinatoren, de directies, het CLB, de kennis en expertise van het M-team, zeker ook niet te vergeten de ouders en tenslotte last but not least het kind zelf. Waar zitten zijn/haar behoeften, moeilijkheden, ... ? SAMEN denk je hierover na en ga je met die info aan de slag.

Hoeveel kennis moet je tegenwoordig als leerkracht in je rugzak hebben zitten? Ik geloof alvast dat dit gigantisch moet zijn. Ligt het probleem dan bij de leerkracht? Neen, absoluut niet. Wanneer je als toekomstige leerkracht nog zelf achter de schoolbanken zit, is de praktijk nog "te ver van jouw bed show". Je leert beginselen en kan wat ervaring opdoen tijdens stagemomenten. Maar het is pas wanneer je een eigen klas voorgeschoteld krijgt, dat het echte werk begint.
Wat volgens mij een gemis is vanuit de lerarenopleiding dat zijn handvaten waar je als leerkracht wel ten rade kan gaan voor expertise. Maar, niet enkel met de vinger wijzen naar de lerarenopleiding, want hier wordt de dag van vandaag meer en meer ingezet op omgaan met verschillen op de klasvloer. Op gebied van differentiëren en remediëren zijn net afgestudeerde leerkrachten soms sterker dan ancien-leerkrachten. Eerder in dit forum las ik over netwerken tussen leerkrachten. De sterktes van leerkrachten benoemen en durven de klasdeuren open te zetten om van elkaar te leren. Hier zit een grote groeikans voor een school. De drempel voor hospiteren bij elkaar, erover durven praten in de lerarenkamer, dit zijn kansen die je als team kan grijpen. Als ik kijk vanuit de werking binnen onze Scholengroep (Go! Scholengroep Kempen) zetten we hierin alvast mooie stappen in de juiste richting.

De dag van vandaag wordt er nog te vaak en te snel een "label" aan een kind gelinkt. Ook eerder in dit forum beschreven, heeft dit allerlei oorzaken. Mijn ervaring als zorgcoördinator heeft me geleerd dat hiervan voor - en nadelen zijn. Voor de ouders kan een diagnose twee kanten uit. Sommige ouders zullen de diagnose steevast ontkennen maar voor anderen is het juist een verademing en kan het een antwoord bieden aan hun vele vragen. Voor de school kan het eerder een bevestiging van een vermoeden zijn. Vroeger was het voor een school ook vaak zo: diagnose gesteld, dan is de volgende stap doorverwijzen. Oa omwille van het M-decreet is doorverwijzen veel moeilijker geworden, maar ook de kennis en expertise van de leerkracht zorgt ervoor dat een doorverwijzing daarom niet steeds moet plaatsvinden. Ons zorgcontinuüm leert ons inzetten op de basiszorg. Opnieuw vallen we dan terug op onze leerkrachten. Maar, en ik geloof dat het net daar nog vaak misloopt: zij mogen er niet alleen voor staan. Het klopt dat het net de leerkracht is die het op de klasvloer moet waarmaken, maar hun doen moet aangesterkt worden door de expertise van een team rondom hen, zodat zij ook weten dat ze op mensen kunnen terugvallen en dus altijd ergens ten rade kunnen gaan. De pré-waarborgregeling kende dit jaar zijn intrede. De expertise van sterke leerkrachten sloop druppelsgewijs bij de scholen binnen. Volgend jaar wordt dit traject verder gezet in de waarborgregeling en hoop ik alvast dat deze extra krachten op de klasvloer mogelijkheden zoals oa co-teaching, overleg, kennisoverdracht, tips & tricks, ... kunnen blijven bieden.

Diagnose .. nodig of overbodig? Jammer genoeg vertellen ons de ellenlange wachtlijsten dat er ergens wel behoefte aan is, ook zeker als je het financiële plaatje en de kansen voor diploma behalen e.d. ernaast legt. Dit is zeker het herbekijken en over nadenken waard ... maar jammer genoeg liggen de mogelijkheden om dit te veranderen niet bij ons maar bij hogerhand.

Blijven inzetten op de eerstelijnszorg (basiszorg) lijkt me daarom het meest cruciale item. En dit met een gans team van "experten" (zie hierboven). Of het kind al dan niet een diagnose op zak heeft, het zal daardoor steeds de beste kansen krijgen die het tenslotte toch verdient, net als elk ander kind!

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum